Pierwsza udokumentowana wzmianka o Marunowie pochodzi z 1623 roku, kiedy to właściciel Czarnkowa, Adam Czarnkowski osiedlił na tym terenie niemieckich    farmerów mlecznych z Prus Wschodnich, którzy nadali wsi nazwę Fizerige, wkrótce przekształcona na Fitzerie. Wcześniej były to tereny słabo zasiedlone i rolniczo    mało gospodarowane. Podając za Juliuszem Klemmem, kronikarzem Czarnkowa z przełomu XIX i XX wieku, teren na którym osiedlili się kolonizatorzy niemieccy,    przez miejscowych (Polaków) nazywany był "Suczym Jazgotem". Jaka była geneza tej nazwy? Trudno odgadnąć. Jednak wiadomo, że na tym obszarze, polska    osada istniała już wcześniej, lecz prawdopodobnie w miejscu dawnego Marunówka. Witold Hensel, polski archeolog wskazuje, podając za innymi źródłami, że w    miejscu, w którym kiedyś istniało Marunówko, znajduje się grodzisko wklęsłe wczesnohistoryczne, co oznacza, iż ok. X-XI wieku w miejscu tym znajdował się gród.    Badania te zostały przeprowadzone w 1912 roku i miały charakter amatorski. Dokładne położenie grodziska (podając za Henselem): "W lesie marunowskim, w    rewirze 46, 2.5 km na południowy-zachód od leśnictwa Marunówko (dawny dworek Amsbergów; nie istnieje), 1.5 km na południowy wschód od mostu przez    strumyk leśny, na drodze Gębice-Marunówko, ok. 700 m od ostatnich zabudowań wsi Gębice. Na obszarze równinnym" Dalej autor podaje rodzaj znaleziska i jego    parametry: "grodzisko wklęsłe w formie otwartego pierścienia, otoczone fosą. Wymiary grodziska: 85x30 m, obwód 260 m, wys. zbocza wału: 3 m, szer. fosy    18 m, szer. przerwy w wale: 20 m". Po dawnym Marunówku nie został żaden ślad oprócz ogrodzenia po dawnej owczarni, powstałej znaczenie później. Będąc    jednak w miejscu, w którym dawniej znajdowało się Marunówko, można dostrzec, iż od północnej oraz zachodniej strony teren otaczają wzniesienia stanowiące,    być może naturalną granicę dawnego grodu.

      Wróćmy jednak do momentu, kiedy w Marunowie pojawili się osiedleńcy zza zachodniej granicy. Skąd wzięła się nazwa Fizerige? Prawdopodobnie od rzeczki    Rygi, obecnie kanału, który wpada do rzeki Flinta, a ta dalej uchodzi do Wełny. Nazwa Fitzerie, z pewnością wzięła się z potocznego języka i oficjalnie    obowiązywała do 1 maja 1922 roku, bowiem właśnie w tym dniu nastąpiło uroczyste wyświęcenie gospodarstw niemieckich i przemianowanie nazwy Fitzerie na    gromadę Marunowo. Wielkie rodziny szlacheckie na ziemi czarnkowskiej takie jak: Czarnkowscy, Gembiccy i Grudzińscy w osiedleniu się Niemców, w pierwszej    połowie XVII, wieku widzieli dużo korzyści. Tereny nie tylko Marunowa, ale m.in. także Węglewa były terenami słabo zasiedlonymi i słabo rozwijającymi się. Dużym    problemem tamtych czasów był fakt, iż tereny te stanowiły mokradła, a to uniemożliwiało rolniczy rozwój, a także powstanie infrastruktury drogowej. Można rzec,    iż przybycie rolników niemieckich - specjalistów w dziedzinie melioracji, było punktem zwrotnym w rozwoju tych terenów. Niejako "dziedzictwem" tamtych czasów    jest zachowana do dziś, charakterystyczna dla średniowiecza zabudowa wsi - typu owalnica. O ile w początkach istnienia Marunowa, wieś zamieszkiwała część    Polaków (w mniejszości), to w wyniku rozbiorów Polski, drogą całkowitej germanizacji, przez cały XIX wiek, aż do 1921 roku, wioska była zamieszkana w 100 %    przez Niemców. W 1710 roku kapłanem odpowiedzialnym za "sferę duchową" mieszkańców wsi był David Romisch, pełnił on rolę ewangelickiego kaznodziei,    krzewiącego wiarę wśród niemieckich mieszkańców ewangelickiego zboru. Nie tylko Marunowa, ale także innych wsi skolonizowanych przez osadników zza    zachodniej granicy. Jego dzieło kontynuował George Peckhold, a w 1719 roku najzamożniejszym mieszkańcem był niejaki Konrad Freymark, pełniący funkcję    sołtysa. Podobną funkcję pełnił w 1772 roku Martin Kautz. W roku 1783 został zbudowany kościół ewangelicki, z charakterystycznymi "murami pruskimi", czyli    belkami okładanymi cegłą i gliną. W tym samym roku doszło do zawarcia związku małżeńskiego między Jacobem Busse a Anną Kietzmann. Nie pochodzili z    Marunowa, ale tu osiedli i oboje zmarli w Marunowie, a rodzina Busse żyła w jeszcze przez kilka pokoleń, aż do końca II wojny światowej. Zapewne równolegle z    budową kościoła, lub wcześniej, powstał cmentarz ewangelicki, znajdujący się w lesie przy drodze prowadzącej do Niewiemka.

         C.D.N